Przejdź do głównej zawartości

Laurowiśnia wschodnia (Prunus laurocerasus)- uprawia i pielęgnacja

W sierpniu ubiegłego roku minęło siedem lat jak w moim ogrodzie pojawiły się cztery laurowiśnie wschodnie. Kilkunastoletnie okazy otrzymałem w prezencie. Zadziwiły mnie rozmiarami, jednak były trochę zaniedbane i prawie „łyse”. Musiałem podjąć konkretne kroki, aby tych krzewów nie stracić.
Prunus laurocerasus

System korzeniowy też nie był w najlepszym stanie. Krzewy zostały natychmiast posadzone w podłoże, wzbogacone dobrze rozłożonym kompostem, a następnie systematycznie podlewane. Mimo moich starań jedna z laurowiśni uschła. Późną jesienią została wykopana i wyrzucona. Bardzo zdziwiłem się jak wiosną pod stertą drewna, zauważyłem zielone listki. Okazało się, że laurowiśnia wypuściła nowe pędy na długość około kilkunastu centymetrów. Powróciła do ogrodu, dziś jest już dość rozbudowanym krzewem o wysokości około metra. Pozostałe trzy laurowiśnie są każdego roku przycinane, choć obecnie nie dla rozkrzewienia, ale ze względu na ich bardzo intensywny rozrost. Mają średnio 1,5 m wysokości oraz około 2 m szerokości. Dodam, że wiosną- pierwszego roku po posadzeniu, zmieniłem im stanowisko. Zostały posadzone w bardziej zacisznym miejscu, pod koroną, bardzo rozłożystej i sędziwej jabłoni- w pobliżu oczka wodnego. W mojej ocenie to było dobre posunięcie, gdyż od momentu zmiany stanowiska, ich wzrost jest intensywniejszy.
Prunus laurocerasus występuje najczęściej w formie krzaczastej, aczkolwiek w swojej ojczyźnie może przybierać formę niewielkiego drzewka, osiągającego nawet do kilku metrów wysokości. O jej wyjątkowości i dużej dekoracyjności decyduje zimozielone ulistnienie. Liście są grube, eliptyczne, na wierzchniej stronie liścia w ciemnej zieleni z połyskiem, od spodu jaśniejsze. Bardzo dekoracyjne są także białe kwiaty, zebrane w wyprostowane grona. Pachną. Po kwitnieniu w naszym klimacie ukazują się nieliczne owoce z czasem czarniejące. Warto wiedzieć, że są trujące, tak samo jak liście oraz cała roślina!!!
Prunus laurocerasus

Prunus laurocerasus

Prunus laurocerasus
Naturalne siedliska krzewu występują na Kaukazie i w Azji Mniejszej.
Wymagania krzewu są dość spore, a wynikają przede wszystkim z jego niepełnej mrozoodporności. Obecnie możemy nabyć liczne odmiany, które charakteryzują się większą mrozoodpornością, jednak w naszym klimacie, jeżeli nie będzie w zacisznym miejscu, przy bardzo mroźnej i wietrznej zimie przemarznie- zwłaszcza odmiany o wielkich liściach. Laurowiśnia lubi wilgoć, dlatego w przypadku przedłużającej się suszy należy koniecznie ją podlewać. Przy suchej jesieni, przed zbliżającymi się mrozami, krzew należy dobrze podlać, aby nie doszło do tzw. suszy fizjologicznej. Spowodowana jest ona ubytkiem wody w procesie transpiracji przez liście, która nie może być uzupełniona z powodu zamarzniętego podłoża. Szczególnie niebezpieczne dla rośliny są wschodnie wiatry. Podłoże o odczynie obojętnym do zasadowego, bardzo próchnicze i żyzne. Jej wielką zaletą jest możliwość uprawy praktycznie w pełnym cieniu. Cięcie rośliny tylko w razie potrzeby. Krzewy warto ściółkować i wzbogacać podłoże kompostem. 
Laurowiśnia kwitnie w maju.
Laurowiśnie rozmnażamy poprzez sadzonki, które możemy pobrać w drugiej połowie lata. U mnie skuteczność tego sposobu rozmnażania była bardzo wysoka. Do ukorzenienia stosowałem ukorzeniacz oraz mieszankę torfu z piaskiem. Sadzonki przechowywane były w lekkim zacienieniu w zacisznym miejscu.
Moje laurowiśnie rosną w dużym zacienieniu pod koroną jabłoni. Tworzą luźny żywopłot, odgradzający cienisty zakątek od reszty ogrodu. Podłoże nie jest ściółkowane, porasta je bluszcz pospolity. U podnóża laurowiśni rosną bukszpany, które z czasem mają stworzyć niewielki żywopłot. Laurowiśnie pięknie się prezentują na tle różnobarwnych iglaków oraz bylin o dużych liściach. Z pewnością doskonałym towarzyszem byłaby bergenia.
W przypadku pojawienia się na liściach dużych oraz bardzo regularnych dziur, w obrębie całego liścia (zarówno wewnątrz jak i na brzegach), warto wiedzieć, że raczej nie jest to sprawka opuchlaka tylko grzyba o nazwie Clasterosporium carpophillum, który wywołuje chorobę o nazwie dziurkowatość liści drzew pestkowych. Nim choroba będzie tak zaawansowana (dziury w liściach) poprzedza ją pojawienie się licznych plam w barwie purpury. Zainfekowana tkanka zasycha i odpada- stąd te dziury. Walka z chorobą odbywa się poprzez zastosowanie środka grzybobójczego w formie oprysku, powtarzanego 2- 3 krotnie, co dwa tygodnie. Grzyb atakuje już wczesną wiosną, tak więc warto kontrolować swoje krzewy.
Zima 2011/2012 okazała się dla moich laurowiśni zbyt nieprzychylna i zmarzły do granicy podłoża ...:( 
Obecnie odbudowują się, ale szkoda tego co osiągnęły przez te ostatnie kilkanaście lat.
Więcej zdjęć znajdziesz tutaj

Komentarze

  1. Nie widziałam jeszcze takich wiśni.Dziękuję za odwiedziny. Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
  2. That is a very beautiful shrub in your garden. Here we have Carolina Cherrylaurel (rather than English), and it tends to grow very large and I don't remember seeing such a profusion of flowers such as yours have.

    OdpowiedzUsuń
  3. Anonimowy7/20/2013

    Zapraszam do poczytania o laurowiśni na stronie http://rozanski.li/?p=1329

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Dziękuję za odwiedziny! Jeżeli zechcesz zostawić komentarz, będę Tobie bardzo wdzięczny. Serdecznie pozdrawiam :)

Popularne posty z tego bloga

Wierzba japońska 'Hakuro nishiki'- Salix integra (wierzba całolistna)- wymagania, pielęgnacja, cięcie …

Wierzba całolistna zwana japońską w odmianie ‘Hakuro nishiki’ to jedna z najczęściej uprawianych wierzb w naszych ogrodach. Nie dziwię się, ponieważ jest wyjątkowo dekoracyjna, a poza tym ma tak niewielkie wymagania i zazwyczaj przy odpowiedniej pielęgnacji nie sprawia większych problemów.

Szałwia omszona (Salvia nemorosa)- wygląd, uprawa i pielęgnacja

Szałwia omszona (Salvia nemorosa) jest jedną z moich ulubionych bylin. Pierwszą sadzonkę tej rośliny nabyłem (jak dobrze pamiętam) w 2007 roku. Od tamtej pory w okresie kwitnienia zachwyca przepiękną i bardzo wyrazistą barwą kwiatów. Poniżej zdjęcia i kilka informacji o roślinie oraz jej uprawie i pielęgnacji.

Goździk brodaty (Dianthus barbatus)- wygląd, uprawa i pielęgnacja

Uprawiane w ogrodach goździki brodate, zwane także kamiennymi zazwyczaj osiągają do około 40- 50 cm wysokości. Czasem mogą być wyższe, choć coraz częściej wybieramy odmiany karłowe, których wysokość osiąga około 30 cm. Karłowe goździki nie są tak narażone na pokładanie jak odmiany wyższe, zwłaszcza w deszczowe i wietrzne dni.

Dereń biały (Cornus alba) – cięcie derenia białego

W okresie zimy szczególnie cenimy rośliny zimozielone, rośliny o oryginalnym pokroju czy też o barwnych pędach. To dzięki nim ogród w tym smutniejszym okresie, także zachwyca i zachęca do zimowych spacerów. Szczególnie cennym krzewem jest z pewnością dereń biały o ładnie przebarwiających się  pędach.

Lawenda wąskolistna- kilka uwag na temat uprawy i pielęgnacji

Lawenda wąskolistna (Lavandula angustifolia) w moim ogrodzie pojawiła się w 2007 roku. Zaliczana jest do rodziny jasnowatych, a jej naturalne siedliska występują w Basenie Morza Śródziemnego. 

Czy hortensja ogrodowa (Hydrangea macrophylla) wymaga cięcia?

Hortensje ogrodowe (Hydrangea macrophylla) uprawiam od wielu lat. Posiadam około 20-30 krzewów, z czego zdecydowaną większość uzyskałem poprzez rozmnażanie wegetatywne. Obecnie mamy zimę i już zastanawiam się, jak w tym roku krzewy zniosą ten trudniejszy okres, a także wiosenne przymrozki. Mimo że ogród znajduje się na Pomorzu Zachodnim, to jednak bywają lata, że krzewy bardzo przemarzają, co przekłada się na intensywność kwitnienia.

Szałwia błyszcząca (Salvia splendens)- rozmnażanie szałwii błyszczącej

Po raz pierwszy z Salvia splendens miałem do czynienia kilka lat temu, w momencie gdy przyszło mi zagospodarować ogród przydomowy, a środki finansowe nie pozwalały na pełną aranżację roślinami wieloletnimi. Jedynym dla mnie rozwiązaniem było wykorzystanie roślin jednorocznych. Zakupiłem kilkadziesiąt torebek nasion roślin jednorocznych, z których część wykorzystałem na rozsadę, a część wysiałem wprost do gruntu.

Lawenda francuska - kilka uwag o uprawie i pielęgnacji

Lawenda francuska charakteryzuje się bardzo ciekawym kwiatostanem, składającym się z kwiatów płodnych i bezpłodnych oraz większych podsadek. Najczęstsza barwa kwiatów to fiolet, ale można spotkać lawendę francuską także w barwie niebieskiej oraz białej. Kwitnie około maja i czerwca, i może powtórzyć kwitnienie. Ta zimozielona krzewinka należąca do rodziny jasnotowatych w sprzyjających warunkach może osiągnąć około jednego metra wysokości choć nie w naszym, dużo chłodniejszym klimacie. Tak jak przystało na lawendę, posiada bardzo aromatyczne, szarozielone ulistnienie, które z pewnością odstraszy mole w szafie.

Azalie japońskie- uprawa i pielęgnacja

W ogrodzie oprócz różaneczników posiadam kilka azali japońskich. Są to niewielkie zimozielone krzewy, które już w kwietniu zachwycają obfitym kwitnieniem. Te dalekowschodnie okazy są jednymi z najpiękniejszych krzewów jakie możemy oglądać w ogrodach. Ich piękno wynika zarówno z licznych kwiatów jak i zimozielonych liści oraz ładnego pokroju.

Lawenda wąskolistna (Lavandula angustifolia)- wiosenne cięcie lawendy wąskolistnej

Lawenda wąskolistna, to jedna z moich ulubionych roślin. W ogrodzie mam ponad dwadzieścia okazów, które tworzą niewielki żywopłot, odgradzający rabatę z różami. Znajduje się on przy kamiennej bramie, tak więc już przy samym wejściu ogród wita, pięknym zapachem. Podczas kwitnienia lawenda wąskolistna prezentuje się zjawiskowo. Pięknie podkreśla ją kamienna ścieżka, wykonana z polnego kamienia.