Przejdź do głównej zawartości

Laurowiśnia wschodnia (Prunus laurocerasus)- uprawia i pielęgnacja

W sierpniu ubiegłego roku minęło siedem lat jak w moim ogrodzie pojawiły się cztery laurowiśnie wschodnie. Kilkunastoletnie okazy otrzymałem w prezencie. Zadziwiły mnie rozmiarami, jednak były trochę zaniedbane i prawie „łyse”. Musiałem podjąć konkretne kroki, aby tych krzewów nie stracić.
Prunus laurocerasus

System korzeniowy też nie był w najlepszym stanie. Krzewy zostały natychmiast posadzone w podłoże, wzbogacone dobrze rozłożonym kompostem, a następnie systematycznie podlewane. Mimo moich starań jedna z laurowiśni uschła. Późną jesienią została wykopana i wyrzucona. Bardzo zdziwiłem się jak wiosną pod stertą drewna, zauważyłem zielone listki. Okazało się, że laurowiśnia wypuściła nowe pędy na długość około kilkunastu centymetrów. Powróciła do ogrodu, dziś jest już dość rozbudowanym krzewem o wysokości około metra. Pozostałe trzy laurowiśnie są każdego roku przycinane, choć obecnie nie dla rozkrzewienia, ale ze względu na ich bardzo intensywny rozrost. Mają średnio 1,5 m wysokości oraz około 2 m szerokości. Dodam, że wiosną- pierwszego roku po posadzeniu, zmieniłem im stanowisko. Zostały posadzone w bardziej zacisznym miejscu, pod koroną, bardzo rozłożystej i sędziwej jabłoni- w pobliżu oczka wodnego. W mojej ocenie to było dobre posunięcie, gdyż od momentu zmiany stanowiska, ich wzrost jest intensywniejszy.
Prunus laurocerasus występuje najczęściej w formie krzaczastej, aczkolwiek w swojej ojczyźnie może przybierać formę niewielkiego drzewka, osiągającego nawet do kilku metrów wysokości. O jej wyjątkowości i dużej dekoracyjności decyduje zimozielone ulistnienie. Liście są grube, eliptyczne, na wierzchniej stronie liścia w ciemnej zieleni z połyskiem, od spodu jaśniejsze. Bardzo dekoracyjne są także białe kwiaty, zebrane w wyprostowane grona. Pachną. Po kwitnieniu w naszym klimacie ukazują się nieliczne owoce z czasem czarniejące. Warto wiedzieć, że są trujące, tak samo jak liście oraz cała roślina!!!
Prunus laurocerasus

Prunus laurocerasus

Prunus laurocerasus
Naturalne siedliska krzewu występują na Kaukazie i w Azji Mniejszej.
Wymagania krzewu są dość spore, a wynikają przede wszystkim z jego niepełnej mrozoodporności. Obecnie możemy nabyć liczne odmiany, które charakteryzują się większą mrozoodpornością, jednak w naszym klimacie, jeżeli nie będzie w zacisznym miejscu, przy bardzo mroźnej i wietrznej zimie przemarznie- zwłaszcza odmiany o wielkich liściach. Laurowiśnia lubi wilgoć, dlatego w przypadku przedłużającej się suszy należy koniecznie ją podlewać. Przy suchej jesieni, przed zbliżającymi się mrozami, krzew należy dobrze podlać, aby nie doszło do tzw. suszy fizjologicznej. Spowodowana jest ona ubytkiem wody w procesie transpiracji przez liście, która nie może być uzupełniona z powodu zamarzniętego podłoża. Szczególnie niebezpieczne dla rośliny są wschodnie wiatry. Podłoże o odczynie obojętnym do zasadowego, bardzo próchnicze i żyzne. Jej wielką zaletą jest możliwość uprawy praktycznie w pełnym cieniu. Cięcie rośliny tylko w razie potrzeby. Krzewy warto ściółkować i wzbogacać podłoże kompostem. 
Laurowiśnia kwitnie w maju.
Laurowiśnie rozmnażamy poprzez sadzonki, które możemy pobrać w drugiej połowie lata. U mnie skuteczność tego sposobu rozmnażania była bardzo wysoka. Do ukorzenienia stosowałem ukorzeniacz oraz mieszankę torfu z piaskiem. Sadzonki przechowywane były w lekkim zacienieniu w zacisznym miejscu.
Moje laurowiśnie rosną w dużym zacienieniu pod koroną jabłoni. Tworzą luźny żywopłot, odgradzający cienisty zakątek od reszty ogrodu. Podłoże nie jest ściółkowane, porasta je bluszcz pospolity. U podnóża laurowiśni rosną bukszpany, które z czasem mają stworzyć niewielki żywopłot. Laurowiśnie pięknie się prezentują na tle różnobarwnych iglaków oraz bylin o dużych liściach. Z pewnością doskonałym towarzyszem byłaby bergenia.
W przypadku pojawienia się na liściach dużych oraz bardzo regularnych dziur, w obrębie całego liścia (zarówno wewnątrz jak i na brzegach), warto wiedzieć, że raczej nie jest to sprawka opuchlaka tylko grzyba o nazwie Clasterosporium carpophillum, który wywołuje chorobę o nazwie dziurkowatość liści drzew pestkowych. Nim choroba będzie tak zaawansowana (dziury w liściach) poprzedza ją pojawienie się licznych plam w barwie purpury. Zainfekowana tkanka zasycha i odpada- stąd te dziury. Walka z chorobą odbywa się poprzez zastosowanie środka grzybobójczego w formie oprysku, powtarzanego 2- 3 krotnie, co dwa tygodnie. Grzyb atakuje już wczesną wiosną, tak więc warto kontrolować swoje krzewy.
Zima 2011/2012 okazała się dla moich laurowiśni zbyt nieprzychylna i zmarzły do granicy podłoża ...:( 
Obecnie odbudowują się, ale szkoda tego co osiągnęły przez te ostatnie kilkanaście lat.
Więcej zdjęć znajdziesz tutaj

Komentarze

  1. Nie widziałam jeszcze takich wiśni.Dziękuję za odwiedziny. Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
  2. That is a very beautiful shrub in your garden. Here we have Carolina Cherrylaurel (rather than English), and it tends to grow very large and I don't remember seeing such a profusion of flowers such as yours have.

    OdpowiedzUsuń
  3. Anonimowy7/20/2013

    Zapraszam do poczytania o laurowiśni na stronie http://rozanski.li/?p=1329

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Dziękuję za odwiedziny! Jeżeli zechcesz zostawić komentarz, będę Tobie bardzo wdzięczny. Serdecznie pozdrawiam :)

Popularne posty z tego bloga

Pielęgnacja gwiazdy betlejemskiej- jak przechować poinsecję?

Wilczomlecz piękny nazywany powszechnie gwiazdą betlejemską jest obecnie jednym z najbardziej wyrazistych, roślinnych symbolów Świąt Bożego Narodzenia. Stanowi podstawę świątecznych dekoracji w mieszkaniu. Po świętach, zazwyczaj ląduje w śmietniku :(, a przecież można spróbować ją przechować. Dajmy roślinie szansę ponownego zakwitnięcia, jest tego warta, o czym świadczą liczne zdjęcia, pięknych, rozrośniętych okazów miłośników roślin, którzy z sukcesem uprawiają gwiazdę betlejemską przez wiele lat, nie traktując jej jako rośliny sezonowej.

Szałwia omszona (Salvia nemorosa)- wygląd, uprawa i pielęgnacja

Szałwia omszona (Salvia nemorosa) jest jedną z moich ulubionych bylin. Pierwszą sadzonkę tej rośliny nabyłem (jak dobrze pamiętam) w 2007 roku. Od tamtej pory w okresie kwitnienia zachwyca przepiękną i bardzo wyrazistą barwą kwiatów. Poniżej zdjęcia i kilka informacji o roślinie oraz jej uprawie i pielęgnacji.

Zroślicha, Syngonium- kilka uwag o rodzaju, gatunkach, uprawie i pielęgnacji

Zroślicha uprawiana była w moim rodzinnym domu i jest jedną z tych roślin od których rozpocząłem przygodę z uprawą roślin doniczkowych. Mimo że minęło już ponad 20 lat,  syngonium wciąż mi towarzyszy. Obecnie w sprzedaży dostępnych jest wiele  pięknych odmian, tak więc warto przyjrzeć się jej bliżej i zaprosić do swojego domu :)

Oplątwa niebieskawa, modra - Tillandsia cyanea (Rośliny w obiektywie)

Z pewnością oplątwa niebieskawa to oryginalna roślina, którą można uprawiać w domu. Ponieważ lubi wilgotne powietrze, można spróbować jej uprawy w widnej łazience. Liście wąskie, tworzące rozetę, kwiatostan z dachówkowato ułożonych przykwiatków, z pomiędzy których ukazują się niebieskie kwiaty. Po przekwitnięciu, rozeta która wydała kwiatostan zamiera, ale wytwarza odrosty, tak więc uprawa oplątwy może być kontynuowana. Roślina wymaga widnego, słonecznego pomieszczenia, a przy tym ciepłego. Można uprawiać ją w doniczce, a nawet jako epifit, a więc tak jak rośnie w swoim naturalnym środowisku.

Syrop z miodu, cytryny i imbiru na przeziębienie, kaszel i nie tylko :)

Dziś troszkę inna tematyka, ale do działu Smacznie i zdrowo jak najbardziej pasuje :) Ostatnio po raz kolejny przygotowałem syrop z miodu, cytryny i imbiru, a to dlatego, że świetnie sprawdza się w zwalczaniu przeziębienia i kaszlu. W sumie zażywam go profilaktycznie, ale jak do tej pory przeziębienie i kaszel omija mnie szerokim łukiem. Wiadomo, lepiej zapobiegać niż leczyć, więc warto sięgać po to co dobroczynnie wpływa na nasz organizm i jest w zasięgu ręki i co ważne nie jest tabletką z apteki.

Rozchodnik okazały (rozchodnikowiec okazały)- uprawia i pielęgnacja

Na jesiennych rabatach nie powinno zabraknąć astrów, chryzantem, traw, a także rozchodnika okazałego, którego można spotkać także pod nazwą rozchodnikowiec okazały (Hylotelephium spectabile). Warto dodać, że jest to aktualna nazwa, choć zazwyczaj używamy tej wcześniejszej. 

Żagwin, Obrecja (Aubrieta)- uprawa i pielęgnacja

Żagwin to jedna z najpopularniejszych bylin, uprawianych w ogrodach przydomowych. Wykorzystywana jest do obsadzania skalniaków, szczelin w kamiennych ścieżkach. Pięknie zaprezentuje się na skarpie, a także na obrzeżach rozległej rabaty czy też bardziej ograniczonej pod względem powierzchni.

Wierzba japońska 'Hakuro nishiki'- Salix integra (wierzba całolistna)- wymagania, pielęgnacja, cięcie …

Wierzba całolistna zwana japońską w odmianie ‘Hakuro nishiki’ to jedna z najczęściej uprawianych wierzb w naszych ogrodach. Nie dziwię się, ponieważ jest wyjątkowo dekoracyjna, a poza tym ma tak niewielkie wymagania i zazwyczaj przy odpowiedniej pielęgnacji nie sprawia większych problemów.

Podrzeń żebrowiec (Blechnum spicant)- wygląd, uprawa i pielęgnacja

W cienistych zakątkach ogrodu nie może zabraknąć paproci. Z rodzimych gatunków, warto wspomnieć o niewielkiej paproci jaką jest podrzeń żebrowiec. Przez długie lata paproć ta była objęta ścisłą ochroną gatunkową, a obecnie częściową. Nie można jej pozyskiwać z naturalnych stanowisk, ale można kupić w wybranych punktach sprzedaży roślin.

Barwne krzewuszki (Weigela)- wygląd, uprawa i pielęgnacja

W czerwcu możemy podziwiać piękno kwitnących krzewuszek. W moim ogrodzie rosną niemalże w każdym zakątku. Uwielbiam te krzewy za dekoracyjność, małe wymagania i bardzo obfite kwitnienie.