Przejdź do głównej zawartości

Zawilec gajowy (Anemone nemorosa)- uprawa i pielęgnacja

Rozległe łany kwitnącego zawilca gajowego, to jeden z piękniejszych widoków, które możemy podziwiać przede wszystkim w lasach liściastych. W okresie wiosennym, kiedy gałęzie drzew nie są skryte w liściach, a na dno lasu dociera sporo światła, wybudza się zawilec gajowy, który w swojej liczebności, nawet przy bardzo delikatnej urodzie, z pewnością na większości z nas zrobi olbrzymie wrażenie.


W czasach beztroskiego dzieciństwa miałem okazję wędrować leśnymi dróżkami, a przy tym podziwiać zachwycające łany tych kwiatów. Do dziś pamiętam jedną z takich wypraw, kiedy trafiłem na niewielkie skupisko drzew. Porastały one bardzo nierówny teren. Całość powierzchni była skryta pod gęstym dywanem zawilca gajowego. Uroku temu miejscu dodawał niewielki strumyk. Otoczony łanem kwiatów, potęgował zachwyt tym miejscem. Mimo że miałem kilka zdjęć z tego miejsca, niestety nie mogę ich odnaleźć, a szkoda, bo były warte pokazania. 
Naturalizm m.in. takich miejsc, znalazł odzwierciedlenie w moim cienistym zakątku. Nie mogło w nim zabraknąć również zawilca gajowego (Anemone nemorosa). Na kilkunastu metrach kwadratowych, nie miałem możliwości poszaleć, tak więc nie znajdziemy w nim jednogatunkowych, rozległych łanów, a jedynie mieszankę zawilca gajowego, z ziarnopłonem wiosennym, barwinkiem, poziomką, fiołkami, zawilcem żółtym. 
Zawilec gajowy (Anemone nemorosa) jest przedstawicielem rodziny jaskrowatych (Ranunculaceae). Jego kuzynostwo to przepiękne zawilce z rodzaju Anemone. Mimo delikatnej urody, zawilec gajowy zasługuje na większą uwagę. Liczne odmiany, które uzyskano w wyniku prac hodowlanych, zachęcają do jego uprawy, dając nam większe możliwości m.in. przy zagospodarowaniu zakątków skrytych pod koronami większych roślin drzewiastych.

Anemone nemorosa jest gatunkiem rodzimym, spotykanym Europie i nie tylko, choć w wielu zakątkach bywa gatunkiem zawleczonym np. w Stanach Zjednoczonych.
Gatunek osiąga niewielką wysokość (10- 20 cm) i składa się na runo leśne. Częścią podziemną rośliny jest niewielkie mięsiste, poziome kłącze, znajdujące się tuż pod powierzchnią. Rozrastający się organ podziemny, pozwala roślinie na tworzenie tak widowiskowych, rozległych łanów. Łodyga jest wiotka, liście delikatne, dłoniasto- dzielne (3- 5 listków), osadzone po trzy w okółku. Posiadają długi ogonek. Kwiatostan pojedynczy o średnicy około 2 cm, osadzony na długiej szypułce. Formy odmianowe, charakteryzują się także większym oraz pełnym kwiatostanem. Kwiaty wewnątrz białe, a na zewnątrz, mogą być mniej lub bardziej różowawe. Kwitnienie zawilca gajowego rozpoczyna się już w marciu i może trwać aż do maja. Po kwitnieniu, ukazuje się owoc składający się z wielu niełupek.
Jeżeli chcemy uprawiać zawilca w ogrodzie, powinniśmy postarać się stworzyć mu warunki zbliżone do tych występujących na naturalnych stanowiskach. Należy zauważyć, że w naturalnym środowisku zawilce występują na próchniczym, wilgotnym raczej obojętnym do lekko kwaśnego podłożu. Zawilec gajowy rosnąc pod koronami drzew, w okresie wiosennym ma szansę korzystać ze słonecznego blasku. Spokojnie może zgromadzić zapasy w kłączu, a w stanie spoczynku, skryty pod koroną drzewa, nie musi obawiać się zbytniego przesuszenia.
W ogrodzie poza gatunkiem, możemy uprawiać liczne odmiany. Wybrane z nich to m.in.:
‘Rosea’ – odmiana charakteryzująca się różowawymi kwiatami;
‘Alba Plena’- odmiana o białych i pełnych kwiatach;
‘Amelia’- oryginalna odmiana o kwiatach zielonkawo białych, raczej pełnych;
‘Green Fingers’- oryginalna odmiana o białych kwiatach z zielonym środkiem;
‘Virescens’- niezwykle oryginalna odmiana o kwiatach, przekształconych w kępkę liści.
Zawilec gajowy jest w pełni mrozoodporną rośliną ozdobną. Gatunek możemy rozmnożyć generatywnie- poprzez nasiona. Nasiona wysiewa się po zbiorze w okresie jesiennym. Zazwyczaj Anemone nemorosa rozmnażany jest wegetatywnie, poprzez podział kłączy w czasie spoczynku. Wegetatywnie rozmnażamy także jego liczne odmiany.
Zawilec gajowy najpiękniej zaprezentuje się w półcienistych zakątkach ogrodu, uzupełniony roślinami cebulowymi i nie tylko, charakterystycznymi dla wiosennego ogrodu. Wspaniale zaprezentuje się w stylistyce leśnej, a więc paprocie, barwinek, bluszcz pospolity, to dobre uzupełnienie, podkreślające klimat miejsca. W przypadku suszy w okresie kwitnienia i wzrostu, pamiętajmy o uzupełnianiu niedoborów wody. Pamiętajmy również, aby nasadzeń nie zdominowały wszędobylskie chwasty.
Kwiaty zawilca gajowego pełnię swego piękna ukazują przede wszystkim w słoneczne dni.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Wierzba japońska 'Hakuro nishiki'- Salix integra (wierzba całolistna)- wymagania, pielęgnacja, cięcie …

Wierzba całolistna zwana japońską w odmianie ‘Hakuro nishiki’ to jedna z najczęściej uprawianych wierzb w naszych ogrodach. Nie dziwię się, ponieważ jest wyjątkowo dekoracyjna, a poza tym ma tak niewielkie wymagania i zazwyczaj przy odpowiedniej pielęgnacji nie sprawia większych problemów.

Szałwia omszona (Salvia nemorosa)- wygląd, uprawa i pielęgnacja

Szałwia omszona (Salvia nemorosa) jest jedną z moich ulubionych bylin. Pierwszą sadzonkę tej rośliny nabyłem (jak dobrze pamiętam) w 2007 roku. Od tamtej pory w okresie kwitnienia zachwyca przepiękną i bardzo wyrazistą barwą kwiatów. Poniżej zdjęcia i kilka informacji o roślinie oraz jej uprawie i pielęgnacji.

Goździk brodaty (Dianthus barbatus)- wygląd, uprawa i pielęgnacja

Uprawiane w ogrodach goździki brodate, zwane także kamiennymi zazwyczaj osiągają do około 40- 50 cm wysokości. Czasem mogą być wyższe, choć coraz częściej wybieramy odmiany karłowe, których wysokość osiąga około 30 cm. Karłowe goździki nie są tak narażone na pokładanie jak odmiany wyższe, zwłaszcza w deszczowe i wietrzne dni.

Dereń biały (Cornus alba) – cięcie derenia białego

W okresie zimy szczególnie cenimy rośliny zimozielone, rośliny o oryginalnym pokroju czy też o barwnych pędach. To dzięki nim ogród w tym smutniejszym okresie, także zachwyca i zachęca do zimowych spacerów. Szczególnie cennym krzewem jest z pewnością dereń biały o ładnie przebarwiających się  pędach.

Czy hortensja ogrodowa (Hydrangea macrophylla) wymaga cięcia?

Hortensje ogrodowe (Hydrangea macrophylla) uprawiam od wielu lat. Posiadam około 20-30 krzewów, z czego zdecydowaną większość uzyskałem poprzez rozmnażanie wegetatywne. Obecnie mamy zimę i już zastanawiam się, jak w tym roku krzewy zniosą ten trudniejszy okres, a także wiosenne przymrozki. Mimo że ogród znajduje się na Pomorzu Zachodnim, to jednak bywają lata, że krzewy bardzo przemarzają, co przekłada się na intensywność kwitnienia.

Szałwia błyszcząca (Salvia splendens)- rozmnażanie szałwii błyszczącej

Po raz pierwszy z Salvia splendens miałem do czynienia kilka lat temu, w momencie gdy przyszło mi zagospodarować ogród przydomowy, a środki finansowe nie pozwalały na pełną aranżację roślinami wieloletnimi. Jedynym dla mnie rozwiązaniem było wykorzystanie roślin jednorocznych. Zakupiłem kilkadziesiąt torebek nasion roślin jednorocznych, z których część wykorzystałem na rozsadę, a część wysiałem wprost do gruntu.

Hortensje- najpopularniejsze gatunki i uprawa

Hortensje należą do najbardziej znanych i lubianych krzewów, uprawianych w naszych ogrodach. Naturalne siedliska hortensji występują w Ameryce oraz Azji, a znanych jest ponad 20 gatunków zaliczanych do rodzaju.

Azalie japońskie- uprawa i pielęgnacja

W ogrodzie oprócz różaneczników posiadam kilka azali japońskich. Są to niewielkie zimozielone krzewy, które już w kwietniu zachwycają obfitym kwitnieniem. Te dalekowschodnie okazy są jednymi z najpiękniejszych krzewów jakie możemy oglądać w ogrodach. Ich piękno wynika zarówno z licznych kwiatów jak i zimozielonych liści oraz ładnego pokroju.

Lawenda francuska - kilka uwag o uprawie i pielęgnacji

Lawenda francuska charakteryzuje się bardzo ciekawym kwiatostanem, składającym się z kwiatów płodnych i bezpłodnych oraz większych podsadek. Najczęstsza barwa kwiatów to fiolet, ale można spotkać lawendę francuską także w barwie niebieskiej oraz białej. Kwitnie około maja i czerwca, i może powtórzyć kwitnienie. Ta zimozielona krzewinka należąca do rodziny jasnotowatych w sprzyjających warunkach może osiągnąć około jednego metra wysokości choć nie w naszym, dużo chłodniejszym klimacie. Tak jak przystało na lawendę, posiada bardzo aromatyczne, szarozielone ulistnienie, które z pewnością odstraszy mole w szafie.

Lawenda wąskolistna (Lavandula angustifolia)- wiosenne cięcie lawendy wąskolistnej

Lawenda wąskolistna, to jedna z moich ulubionych roślin. W ogrodzie mam ponad dwadzieścia okazów, które tworzą niewielki żywopłot, odgradzający rabatę z różami. Znajduje się on przy kamiennej bramie, tak więc już przy samym wejściu ogród wita, pięknym zapachem. Podczas kwitnienia lawenda wąskolistna prezentuje się zjawiskowo. Pięknie podkreśla ją kamienna ścieżka, wykonana z polnego kamienia.